De stilte van december: ruimte om opnieuw te kiezen

Leven vanuit gevoel in plaats van denken

De afgelopen maanden staan voor mij in het teken van vertragen.

Niet omdat het leven tot stilstand kwam, maar juist omdat ik voelde dat ik niet langer door wilde op de manier waarop ik dat altijd had gedaan.

(iets met "als je doet wat je deed, krijg je wat je kreeg")

Er kwam een punt waarop iets in mij zei: dit klopt niet meer. En voor het eerst stapte ik daar niet overheen. Ik bleef erbij. Ik ging luisteren.

Net zoals ik eerder schreef over het leven in het ritme van de natuur, merkte ik dat ook mijn eigen systeem vroeg om een ander tempo. Minder duwen. Minder verklaren. Minder vooruit willen. Meer voelen. Meer aanwezig zijn. Meer ruimte maken voor wat er in mij leeft en misschien nog belangrijker: voor wat er niet meer past.

Naar binnen keren om helder te zien

Vertragen betekent voor mij niet dat ik niets doe. Het betekent dat ik bewuster kijk. Dat ik naar binnen keer en eerlijk onderzoek wat er speelt. Welke patronen blijven zich herhalen? Welke overtuigingen draag ik al jaren met me mee? En welke keuzes maak ik eigenlijk op de automatische piloot?

Dat proces is niet altijd comfortabel. Soms is het confronterend om te zien hoe lang ik ergens aan heb vastgehouden, terwijl het me al die tijd energie kostte. Hoe ik bleef doorgaan, omdat het nu eenmaal zo hoorde of omdat stoppen voelde als falen.

Maar juist die eerlijkheid brengt helderheid. Het brengt rust, omdat ik stop met vechten tegen mezelf en begin te luisteren naar wat er werkelijk in mij leeft. Ik merk dat ik zachter word. Niet zwakker, maar eerlijker. Minder bezig met hoe het zou moeten, en meer afgestemd op hoe het nu voelt.

Ruimte maken door keuzes te maken

In deze fase van mijn leven maak ik keuzes die niet altijd makkelijk zijn, maar wel kloppen. Keuzes die ruimte creëren — in mijn hoofd, in mijn lichaam en in mijn energie. Ruimte voor wie ik wil zijn, en voor hoe ik anderen wil en kan begeleiden in hun proces.

Dat vraagt om vertragen. Om sommige dingen bewust op een lager pitje te zetten. Om te erkennen dat niet alles tegelijk kan en hoeft. Waar ik vroeger geneigd was om door te zetten, mezelf te pushen of signalen van mijn lichaam te negeren, voel ik nu steeds duidelijker: mijn lichaam werkt niet tegen me,  het wijst me de weg.

Wanneer iets niet meer klopt, voel ik dat. En wanneer iets wél klopt, geeft het energie. Zelfs als het spannend is of onzeker voelt. Dat onderscheid leer ik steeds beter herkennen.

Zaaien zonder direct resultaat te zien

Wat me opvalt, is dat veel van wat er nu gebeurt zich achter de schermen afspeelt. Het voelt alsof ik zaden aan het planten ben voor iets dat nog mag groeien. Niet alles is zichtbaar. Niet alles heeft meteen een vorm. En dat is oké.

Innerlijk werk vraagt tijd. Aandacht. Aanwezigheid. En de bereidheid om oude lagen los te laten. Soms kost dat meer energie dan zichtbaar werk, juist omdat het zo diep gaat. Maar ik voel ook vertrouwen. Vertrouwen dat groei niet altijd meteen zichtbaar hoeft te zijn om waardevol te zijn.

Net als in de natuur gebeurt de grootste groei vaak onder de oppervlakte. Wortels die zich verdiepen, voordat er iets boven de grond verschijnt.

Bewuster leven is bewuster kiezen

Bewuster leven betekent voor mij steeds meer: bewuster kiezen.

Lange tijd heb ik gedacht dat ik in het verleden verkeerde keuzes heb gemaakt. Dat ik dingen anders had moeten doen, eerder had moeten weten, beter had moeten voelen.

Steeds vaker besef ik dat verkeerde keuzes voor mij eigenlijk niet bestaan. Ik maakte keuzes vanuit de staat waarin ik toen verkeerde — met het bewustzijn, de kennis en de mogelijkheden die ik op dat moment had. Vanuit die plek waren het de beste keuzes die ik kon maken.

Dat inzicht brengt mildheid. Naar mezelf. En naar mijn verleden. Het haalt de lading van falen weg en vervangt die door begrip.

Van denken naar voelen

Waar ik vroeger vooral leefde vanuit mijn hoofd, leef ik nu steeds meer vanuit voelen. Niet impulsief, maar afgestemd. Ik laat mijn leven zich ontvouwen in plaats van het te willen controleren. Ik maak keuzes op basis van energie: wat stroomt, wat klopt, waar wordt mijn systeem rustiger van?

Dat vraagt vertrouwen. Het vraagt dat ik het niet-weten durf toe te laten. Dat ik niet altijd een helder eindpunt nodig heb om toch een stap te zetten. Soms is het genoeg om te voelen: dit klopt nu.

En soms is dat zelfs het enige wat nodig is.

Alles heeft zijn eigen tempo

Wat me misschien wel het meest raakt in dit proces, is het besef dat alles zijn eigen tempo heeft. Dat niet elke dag productief hoeft te zijn. Dat rust geen stilstand is. En dat innerlijk werk net zo waardevol is als zichtbaar resultaat.

Soms beweeg ik door oude stukken heen. Door herinneringen, emoties of gevoelens waarvan ik dacht dat ik ze al had afgerond. Niet om opnieuw vast te blijven zitten, maar om ze op een dieper niveau te integreren. Zodat ze me niet langer onbewust sturen, maar onderdeel mogen zijn van wie ik ben geworden.

Vertrouwen in wat wil ontstaan

Ik voel steeds meer rust in waar ik nu sta. Meer vertrouwen in wat er mag ontstaan, zonder dat ik het hoef te forceren. Het leven laat me zien dat ik niet altijd hoef te duwen, plannen of controleren. Soms hoef ik alleen maar te volgen wat van binnen klopt.

Dat betekent niet dat alles altijd makkelijk is. Maar het voelt eerlijk. En die eerlijkheid brengt een diepe vorm van rust met zich mee.

Steeds vaker voelt dit proces als thuiskomen.

Niet bij een einddoel, maar bij mezelf.

Bij mijn eigen ritme, mijn eigen waarheid en mijn eigen manier van leven.

En misschien is dat wel de kern van bewuster leven:

niet harder je best doen om ergens te komen,

maar zachter worden voor jezelf terwijl je onderweg bent.