Inzicht in liefde-wanneer voelen geen uitleg meer nodig heeft

Een tijd lang heb ik gedacht: wat is er met mij aan de hand?

Het gebeurde vaak op rustige momenten. ’s Avonds thuis op de bank, wanneer ik lekker rustig een kop thee had en even genoot van het moment. Hier nam ik vaak ook de dag even door, dacht aan mijn kinderen, mijn familie, mijn leven. En dan gebeurde het. Zonder duidelijke aanleiding schoot ik vol. Vol emotie.

Niet heftig. Niet overweldigend. Maar wel intens aanwezig.

Op zichzelf waren die emoties niet vervelend. Ze voelden oprecht. Wat me echter in verwarring bracht, waren de gedachten die erop volgden. Ik begreep niet waarom ik zo geraakt werd. Waarom deze beelden me zo diep raakten. En juist dat niet-begrijpen zette mijn hoofd aan het werk.

Mijn gedachten gingen zoeken. Analyseren. Verklaren.

Wat is er mis? Waarom gebeurt dit? Moet ik hier iets mee?

En hoe meer ik probeerde te begrijpen, hoe ongemakkelijker het werd. Alsof er iets niet klopte. Alsof deze emoties mij ergens voor waarschuwden.

Ik was op zoek naar een oorzaak, naar een probleem dat opgelost moest worden.

De neiging om mezelf te corrigeren

In die periode sprak ik hier eens over met een goede vriendin. Iemand die al langer met persoonlijke ontwikkeling bezig is. Iemand die gewend is om naar binnen te kijken.

Tijdens dat gesprek zei ze verschillende dingen, maar ze sloot af met een zin die toen nog niet echt bij me binnenkwam:
 “Je mag wat zachter voor jezelf zijn.”

Ik hoorde haar woorden wel, maar begreep ze niet echt. Ergens wist ik: dit is wijsheid die later pas zal landen. Nu nog niet.

Nu vijf jaar later valt het kwartje. 
En dat moment voelt als een stille overwinning.

Wat ik nu zie, is hoe snel gedachten ons op een dwaalspoor kunnen zetten. Hoe automatisch we geneigd zijn om gevoelens te wantrouwen. Om ze te willen verklaren, beheersen of corrigeren. Terwijl ze soms helemaal geen uitleg vragen.

Wat ik toen ervoer, was geen zwakte. Geen verwarring. Geen teken dat er iets mis was.

Het was iets heel anders.

Liefde in verschillende vormen

De meeste mensen kennen het gevoel van verliefd zijn wel. Dat prille begin. De vlinders die alles overhoop gooien. De wereld die zachter lijkt, bijna roze gekleurd. Momenten waarop alles even stilvalt en je simpelweg blij bent, zonder duidelijke reden, ja dat je verliefd bent.

Wanneer ik liefde meng met verliefdheid, gebeurt er dus iets magisch. Alles lijkt mooier. Zelfs grote problemen verdwijnen tijdelijk naar de achtergrond. Niet omdat ze er niet zijn, maar omdat vreugde op dat moment de ruimte vult.

Wanneer ik liefde combineer met vriendschap, ontstaat er iets anders. Dan voel ik verbinding. Vertrouwen. Loyaliteit. Respect. Plezier. Een bedding waarin ik mezelf kan zijn, zonder masker, zonder verwachting.

Maar wanneer ik liefde combineer met echt houden van…
dan gebeurt er iets diepers.

Dan gaat mijn hart open.

Dat gevoel is zo intens en tegelijk zo zacht, dat het me emotioneel maakt. Het is rustig. Dragend. Veilig en kwetsbaar tegelijk. En eigenlijk nauwelijks in woorden te vangen.

De taal van het lichaam leren verstaan

Nu ik verder ben in mijn eigen ontwikkeling en beter kan voelen, begin ik deze taal steeds beter te begrijpen. Ik leer onderscheid maken tussen emoties die iets van mij vragen en emoties die simpelweg geleefd willen worden.

En daarmee begrijp ik ook iets anders.

Ik zie nu waarom mijn gedachten me vroeger probeerden weg te houden van dit gevoel. Niet omdat het verkeerd was, maar juist omdat het zo open is. Zo kwetsbaar. Zo zonder bescherming.

Voor een systeem dat lang gewend is geweest om alert te zijn, om te controleren, om sterk te blijven, kan liefde overweldigend voelen. Liefde vraagt overgave. En overgave voelt spannend als je gewend bent geweest om jezelf bij elkaar te houden.

Mijn hoofd probeerde me te beschermen. Door vragen te stellen. Door twijfel te zaaien. Door betekenis te zoeken waar geen betekenis nodig was.

Wanneer voelen genoeg is

Wat ik toen dus ervaarde op de bank, was geen probleem dat opgelost moest worden.
Het was liefde die zich liet voelen.

En misschien is dit wel een van de grootste lessen die ik heb geleerd:
dat niet alles begrepen hoeft te worden om waardevol te zijn.

Sommige gevoelens vragen geen analyse. Geen verklaring. Geen actie.
Ze vragen alleen ruimte.

Ruimte om er te zijn.
Ruimte om gevoeld te worden.
Ruimte om door je heen te bewegen.

In een wereld waarin we zo gewend zijn om te denken, te verklaren en te sturen, is voelen soms een daad van vertrouwen. Vertrouwen dat je lichaam weet wat het doet. Dat je systeem precies laat zien wat er in dat moment geleefd wil worden.